Motto
Motto otwiera dramat i pełni funkcję poetyckiego wstępu. Słowacki mówi w nim o pieśni, o twórcy i o tym, co zostaje po człowieku — zanim jeszcze pojawi się jakakolwiek akcja czy postać.
Warto czytać je razem z Prologiem. Oba fragmenty dotyczą tego samego problemu: po co jest poezja i czego można od poety wymagać. Motto ujmuje to lirycznie i ogólnie, Prolog — polemicznie i konkretnie, jako spór trzech Osób o zadanie literatury wobec narodowej klęski.
Umieszczenie takiego wstępu przed właściwą akcją jest cechą dramatu romantycznego. Utwór najpierw deklaruje swoje stanowisko, a dopiero potem opowiada historię.
Więc będę śpiewał i dążył do kresu;
Ożywię ogień, jeśli jest w iskierce.
Tak Egipcjanin w liście z aloesu,
Obwija zwiędłe umarłego serce;
Na liściu pisze zmartwychwstania słowa;
Chociaż w tym liściu serce nie ożyje,
Lecz od zepsucia wiecznie się zachowa,
W proch nie rozsypie... Godzina wybije,
Kiedy myśl słowa tajemną odgadnie,
Wtenczas odpowiedź będzie w sercu – na dnie.
Tekst dramatu należy do domeny publicznej (Juliusz Słowacki, zm. 1849). Wykaz wydań źródłowych znajdziesz w bibliografii. Ostatnia aktualizacja: .